EEN LEVENSERVARING OPGEDAAN IN INDIA!

Om de twee jaar organiseert mijn school, ‘Klein Seminarie Roeselare’, een inleefreis naar India. Ik heb geen seconde getwijfeld om me hiervoor in te schrijven en hieraan deel te nemen. Ik vond het een unieke kans om in groep kennis te maken met een andere levenscultuur.Voor we echt naar India konden gaan, moesten we selectieproeven doen. Er werd ons gevraagd wat onze motivatie was om deze inleefreis als groep te doen. Na twee weken wisten wie we mee mocht gaan. Van de oorspronkelijk 70 kandidaten werden er 24 geselecteerd. Op 22 december is mijn avontuur begonnen samen met 23 medeleerlingen en 4 begeleidende leerkrachten. Vanuit Zaventem naar Frankfurt om daar de vlucht te nemen richting Mumbai. De eerste 2 dagen waren superzwaar omwille van de korte nachten en vooral de binnenvlucht richting Calcutta om dan echt van start te gaan met onze inleefreis. Naar onze normen was het voor ons lenteweer, voor hen eerder koud (20°C).

Een inleefreis betekent dat je je gaat inleven hoe die mensen daar leven, maar vooral – en in het bijzonder – in de voetsporen treden van pater Lievens die een leerling van onze school was. Als je aan India denkt, denk je aan een kleurrijk exotisch land, maar ook aan de armoede die er heerst, het leven op straat. Dit hebben we allemaal ook gezien, de kleurrijke en levenslustige taferelen. Maar ook de keerzijde van armoede en uitbuiting hebben we van dichtbij meegemaakt en dat was een harde confrontatie.

Dingen die mij het meest gaan bij blijven van die inleefreis zijn: allereerst de aanblik van gelukkige Indiërs, die mensen lachten een hele tijd ook al hebben ze een minder luxueus leven dan hier. Ze hebben zo weinig en het schaarse dat ze bezitten willen ze delen met anderen en met ons. Toch voelden we ons vaak niet op ons gemak. Steeds dat gevoel van ‘wij rijke westerlingen komen jullie rust verstoren. We hebben er ook een weeshuis bezocht, waar baby’s, kleine kinderen en gehandicapten werden opgenomen. Verschoppelingen die een nieuwe kans krijgen. Vooral de gehandicapten hebben een enorme psychologische schok gegeven binnen de groep. Wij hebben ze mogen vastnemen en toen dacht je ‘kon ik maar eentje meenemen’. 

De talrijke Lievensprojecten die we steunen, zijn sterk verschillend maar hebben als gemeenschappelijk doel: mensen helpen in de Lievensmissie. Verschillende projecten hebben we bezocht en zo konden we zien wat ze met onze bijdrage doen. Tevens ons de vraag gesteld: kunnen we nog doen? Enkele van de lopende projecten: het bezorgen van schoolbanken; bezorgen van fietsen aan de beste leerlingen om de mindere te motiveren dat ze ook zo een fiets kunnen krijgen, uniformen.

Een ongelooflijke ervaring die zal bijblijven voor het leven. Dit heeft mijn ogen geopend en door die reis merk ik dat ik anders reageer op bepaalde situaties dan voorheen.

Ben je aangesproken door mijn verhaal en goesting om een bijdrage te storten dit kan steeds via het nummer BE22 7380 1642 4647 van Bieke Rapol met vermelding ‘parochieblad’

 Bieke Rapol

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here