Hoe komt men ertoe om diaken te worden?
Wel om het met de woorden van Marcel (Derluyn – Ik hou niet zo van familienamen noemen, dat schept naar mijn gevoel afstand – ) te zeggen, wij zijn beiden gegrepen door de Cardijn-microbe. Zien-oordelen-handelen. Terloops gezegd, Marcel, dank voor de 60jarige vriendschap en genegenheid. Van u en Gerda en omgekeerd evenredig. Anderzijds moet ook gezegd worden, ik heb altijd van de Kerk-mensen gehouden. Vraag me niet waarom en waarvoor, want dat weet ik zelf niet. Na mijn kajotterstijd (terloops-hij loopt nog door) zijn we na ons huwelijk via Zwevezele in Koolskamp terecht gekomen. Door mijn overbuur José (Werbrouck) in het verenigingsleven gestapt. (Ook aan hem en Clara, dank voor de bijna 40jarige vriendschap). Zo ook via hem kennis gemaakt met de toenmalige parochieraad, dit in de beginjaren 1970 onder pastoor Strobbe(ke). Aangesproken voor het diakonaat door Emiel Van Quathem, toen onderpastoor in Zwevezele. Zo zijn Annie en ikzelf langzamerhand deze richting ingerold – onder dezelfde voorwaarden als Marcel en Gerda. Dit is intussen al een heel tijdje geleden en het mag gezegd worden, dat ik zonodig veel buitenhuis was en elders aanwezig zodat Annie nogal eens (en meer) de opvang van de kinderen alleen te dragen had. Maar altijd heeft zij achter – eigenlijk naast mij gestaan en bemoedigt waar nodig.

Iets wat mij van het hart moet is dat  de kerk-mensen (de laatste tijd toch), in ons huidig leef en denkklimaat, nogal vaak onterecht de zwarte piet worden toegeschoven, als één of ander misloopt, het zoveel uitvergroot en herhaald wordt tegenover…. Wij zitten dus als kerkgemeenschap een beetje in de hoek waar de klappen vallen. Wij zijn zoals dat heet – van onze troon gevallen. Dat laatste kan goed zijn omdat we dan nederig en bescheiden leren zijn en staan aan de kant waar de zwakkeren staan. En wij aldus meer en meer de stem zijn geworden van hen die geen stem meer hebben, of van zij waar niemand naar luistert. Wij mogen de Heer danken voor deze (zwakkere? positie). Zo benaderen wij de uitspraak van Paulus: “Onze zwakte is onze sterkte”. Hoe tegenstrijdig dit ook klinkt. Wij zijn de stem van deze mensen geworden. Ook al klinkt ze in onze maatschappij misschien eerder zwak en draagt zij niet zo ver meer door te veel ander lawaai. Maar zo dragen wij de opdracht van de Heer, met bescheiden middelen, tot bij de mensen. Altijd in gedragen verantwoordelijkheid met eigen talenten en mogelijkheden. Al zijn wij ook beperkt, wij hebben zoals iedereen hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Is dat geen mooie opdracht van de Heer, Zijn schepping toe te vertrouwen aan onvolmaakte mensen? Dat is de realiteit van het leven, samen op weg, samen zoeken en af en toe eens vinden. Gemeenschap vormen, mogelijkheden aanbieden en bemoedigende mensen te “mogen” zijn voor elkaar. Dit in Zijn naam, in verbondenheid met de “kerkgemeenschappen”. Deze zomer waren wij in verlof in Drenthe – Nederland. Waar het overwegend gereformeerde – protestantse – Lutterse kerkgemeenschappen zijn. Met een kleinere gemeenschap van “Roomsen”. Wij zijn toevallig in die periode op een open – kerken – dag ingegaan om er een 4tal te bezoeken, met mogelijkheden tot vraag en antwoord. Zeer verrijkend – en waar ik blij om ben, er is eigenlijk méér dat ons verenigd dan dat wat ons scheidt. Geschiedkundige feiten en gebeurtenissen, welke deze ook zijn, hoe pijnlijk soms ook, worden nu langs alle zijden rustig en sereen bekeken en nog belangrijker: Men zoekt terug de weg naar de éénheid, naar de vraag van de Heer: “Mogen allen één zijn…” Wij zoeken wegen van verbondenheid. Ook met andersdenkenden. Want allen zijn wij kinderen van één en dezelfde God. Zo hebben wij de mogelijkheid elk op zijn of haar plaats deze éénheid gestalte te geven, met vallen en opstaan. Zo is het leven toch. Mens onder de mensen zijn is de mooiste taak die ons gegeven is, laat ons deze niet verbrodden maar dankbaar aannemen. Dank aan allen die in mij geloofd hebben die mij kansen gaven. In de eerste plaats Annie, de kinderen, kleinkinderen en de vele lieve goede medewerk-st-ers in de P.E. en in onze eigen pastorale groep en priesters. Jullie zijn allen mensen om “dank u”, tegen te zeggen. Ook dank aan hen die “stil en ongedwongen” veel voor hun medemensen doen. Zo zijn wij elk op zijn of haar plaats afstraling van Gods menslievendheid. Gelukkig en fier op onze – over de dorpsgrenzen héén – werking in de Pastorale Eénheid. Maar tevens heel fier op onze eigen dorpsgemeenschap als Koolskampenaar. Het is hier goed (elders uiteraard ook) vertoeven en wonen. Voor onze parochie Koolskamp geldt wel – Klein maar dapper – zoals men dat noemt. (diaken Raf)

 

Zondag 26 november was het zo ver, tijdens een plechtige dankviering verzorgd door de chiro van Koolskamp werd hulde gebracht aan Raf en zijn echtgenote Annie die het vanaf heden wat rustiger aan zullen doen!

Bedankt Raf en Annie, dank, duizendmaal dank!

DELEN