11 NOVEMBER : “NO MORE WAR”…

4

“Hier liggen hun lijken als zaden in ’t zand
hoop op den oogst O Vlaand’renland.”

Het zijn maar twee regels tekst. Ze staan te lezen op het monument te Diksmuide. Een monument dat spreekt van “nooit meer oorlog”, “nie wieder Krieg“, “no more war”; “plus de guerre”. En we zouden dat in alle talen van heel de wereld willen zeggen. Omdat we allemaal ervan overtuigd zijn dat oorlog mensen nergens brengt. Dat oorlog slechts vernietiging en dood brengt. Dat oorlog nu niet en nooit uitzicht geeft op de toekomst… Een mooie toekomst. Een andere toekomst. Een betere toekomst.

En toch hebben mensen zo vaak in oorlog geleefd. Toch leven vandaag nog mensen van overal in oorlog. En ook wij leven er vandaag rakelings dichtbij. We kunnen denken aan “Je suis Charlie.” Aan de ons omringende landen met aanslagen: Engeland, Duitsland, Spanje, Frankrijk… Denken we maar aan die dinsdag enkele weken geleden in Manhattan toen de zus van iemand van bij ons gewoon van het leven beroofd werd. We hebben het meegemaakt anderhalf jaar geleden in ons eigenste land. Dit is geen grote oorlog, want we kennen de vijand niet echt. Maar het snijdt diep in onze huid.

En tegelijk geven we er niet aan toe. We staan er boven. Omdat we niet willen toegeven, aan de macht van  de dood. Omdat we toekomst willen bouwen – zonder vrees, zonder angst, zonder dood. Omdat we dat willen doen zonder geweld.

U en ik zonder wapens. Met de hulp van… hierboven. En van hier beneden. Is het te hoog gegrepen? Te idealistisch? Te voortvarend? Soms aarzel ik een antwoord te geven op de vragen. Soms denk ik van niet. We kunnen het met zijn allen samen en onder Zijn goedkeurend knikken – om het maar eens heel beeldrijk te zeggen.

Nooit meer oorlog. Hier liggen de dode lichamen als zaden in het zand. Om toekomst te bieden aan ons allemaal. Aan u en mij. En zo kunnen we zelf ook toekomst bieden aan anderen. Omdat we weten dat de zorg voor de ander het mooiste is wat we kunnen doen.

Priester Jan

DELEN